RSS  

وزارت اطلاعات و فرهنگ و بی توجهی به زبان رسمی کشور

     در فصل نخست ماده ی شانزدهم قانون اساسی جمهوری اسلامی افغانستان آمده است: از جمله ی زبان های پشتو، دری، ازبکی، ترکمنی، بلوچی، پشه یی، نورستانی، پامیری و سایر زبان های رایج در کشور، پشتو و دری زبان های رسمی دولت می باشند

هم چنین در ماده ی پنجم این فصل قانون اساسی آمده است: تطبیق احکام این قانون اساسی و سایر قوانین، دفاع از استقلال، حاکمیت ملی و تمامیت ارضی و تأمین امنیت و قابلیت دفاعی کشور از وظایف اساسی دولت می باشد.
با توجه به موارد یاد شده جای هیچ گونه تردید و ابهامی وجود ندارد که وظیفه ی اساسی دولت در مرحله ی نخست تطبیق احکام قانون اساسی می باشد. تحکیم ثبات و حاکمیت در کشور نیز منوط به تطبیق احکام قانون اساسی به عنوان مادر قوانین و منبع مقررات ممکن خواهد بود.
در این راستا، از میان قوای سه گانه ی نظام سیاسی، قوه ی مجریه مسوولیت مستقیم اجرای احکام قانون اساسی را به عهده دارد. از اجزای مختلف قوه ی مجریه، وزارت خانه ها ، به ویژه وزارت اطلاعات و فرهنگ جهت ترویج، آگاهی بخشی و بسترسازی تحقق احکام قانون اساسی وظیفه ی عمده را به دوش دارند. هر گاه متولیان رسمی دولت و عاملان اصلی اجرای قانون در جهت انجام وظایف خویش سهل انگاری ورزند، یا اغراض و نیات نادرست را دخالت دهند، و یا اینکه نسبت به مسوولیت های خود آگاهی نداشته باشند، باید فاتحه ی آن دولت و کشور را خواند.
با تأسف فراوان از زمان تدوین و تصویب قانون اساسی جمهوری اسلامی افغانستان تا کنون به طور مکرر و به گونه های مختلف شاهد نقض مفاد قانون اساسی از جانب متولیان رسمی بوده و هستیم. همین بی توجهی به عدم رعایت مفاد قانون اساسی موجب گردیده که عملکرد و دست آوردهای دولت غیر مطلوب بوده و ریشه ها و زمینه های بحران و نگرانی هم چنان زنده باقی بماند.
به طور مشخص در این باره می توان به تغییرات و برخی اعمال سلیقه های ناقض و متضاد با مواد و روح قانون اساسی از سوی وزارت اطلاعات و فرهنگ اشاره داشت.
برحسب ظاهر قضیه، آمدن وزیر کنونی این وزارت خانه، سعی گردیده که تغییرات و ترمیم های روبنایی در وزارت خانه مذکور به وجود آید. هر چند این اقدامات بسیار صوری و روبنایی بوده و از اولویت ها و ضرورت های اساسی فاصله ی بسیار دارد، اما با آن هم به اندازه ی خودش قابل توجیه می باشد. ولی آن چیزی که موجب تاثر گردیده اینست که نوعی بی توجهی یا غرض ورزی در حفظ و پاسداشت زبان های رسمی (پشتو و دری) کشور از جانب وزارت اطلاعات و فرهنگ می باشد. لوحه ی جدیدی که به صورت کاشی کاری بر سردرب ورودی وزارت مذکور به کار رفته است به خوبی این بی توجهی یا غرض ورزی را نسبت به یکی از زبان های رسمی کشور نشان می دهد.
نخست اینکه لوحه ی وزارت یاد شده قبل از آخرین ترمیم به زبان دری بوده، ولی اکنون به زبان پشتو تغییر یافته است. معلوم نیست ضرورت این تغییر چه بوده و انگیزه های آن چیست؟
دوم اینکه در لوحه ی جدید نام وزارت خانه فقط به دو زبان پشتو و انگلیسی نوشته شده است و زبان دری به کار برده نشده است. آیا زبان دوم رسمی کشور انگلیسی است؟ یا اینکه فقط کسانی را در بر می گیرد که به زبان پشتو و انگلسی سروکار دارند.
غرض و انگیزه ی این بی توجهی به زبان دری از جانب متولیان رسمی وزارت اطلاعات و فرهنگ هر چه بوده باشد، اما قضاوت برگرفته از عملکردشان نوعی تبعیض و ناروایی را نسبت به زبان دری نشان می دهد و این ناروایی و تبعیض، وجود شایعات و گفته های دیروز و امروز را نسبت به افکار و ذهنیت جهت دار وزیر وزارت مربوط را تصدیق می کند. اگر واقعیت غیر این می باشد بایستی نسبت به زبان های به کار رفته در لوحه ی وزارت خانه ی یاد شده، طبق مفاد قانون اساسی تجدید نظر صورت گیرد.

غیوران قوم بپای خیزید

شجاع قوم ، تو ای مرد برخیز             درین فصل سیاه سرد برخیز

         تبرزین ستـرگ قـوم برگیــر             به جنگ لشکر نامـرد برخیز

علماء ، روحانیون ، روشنفکران، متنفذین قوم  ، جوانان ، فرهنگیان ، عزیزان با درک و   احساس!

       دیگر  نه وقت آنست که  مهر سکوب بر لب زنیم ، بل  هنگامه جدال است ، جدال با  خصم بدسرشت، که خیال شوم در سر می پروراند ، و قصد نابودی قوم را  در  خواب می بیند .

      همه آگاه هستید که جوانان غیور و با مسئولیت  قوم از  چندی به این سو ، با درک مسئله بسی مهم و  وابسته به سرنوشت پیشروی شما ، از  اعمالی که  از تعدادی اندیشه های کج و  بیمار ، سرزده است ، سخن جاری ساختند و  سیمای راستین و  افکار  پست  جنرالک سیداکبر "سعیدی" قوماندان امنیه بامیان و همقطاران پست فطرتش را  هویدا ساختند ،  گفتند و بسی گفتند که :

1-    این فرد در تمام بست های کلیدی قوماندانی امنیه بامیان و مربوطات آن ، افرادی از قوم خاص (تاجیک) را توظیف نموده است که نمونه آن معاونت اداری قوماندانی، آمریت دفتر ، آمریت امنیت، مدیریت ترانسپورت، مدیریت تعمیرات، قوماندانی های امنیه ولسوالی های سیغان ، شیبر و یکاولنگ و چندین و چند پست دیگر را می توان عنوان کرد که به اساس روابط قومی ، حزبی و غیره جابجا گردیده اند.

2-    اخراج چندین تن از سربازان مربوط به قوم هزاره که از بردگی و  نوکری آمر امنیت سرباز زده بودند .

3-    تخریب خانه های مردم در قریه زرگران توسط تاجیک های محل که به تحریک قوماندانی امنیه صورت گرفته بود ، و بازداشت و لت و کوب مالکین منازل تخریب شده که لب به اعتراض گشوده بودند.

4-    توزیع زمین بطور شبانه برای افراد خاصی در بعضی از مناطق مرکز بامیان توسط قوماندان امنیه .

5-    و موارد دیگر .

        بناءً در این برهه خاص تاریخ ، شما در قبال مردم خویش و سرنوشت این مردم همیشه محروم ، محکوم و مظلوم ، مسئولیت مهم ، سرنوشت ساز و حساسی را دارید ، این مسئولیت ایمانی ، وجدانی، انسانی، دینی ، مذهبی و قومی شماست، که با جدیت خاص در جهت روشن گری سیاست های شوم دشمنان این مردم، و مهم تر از آن در جهت جلوگیری از این اعمال خائنانه ، کمر همت بربندید و با نیزه های قلم و زبان تان قلب های خصم را بشکافید ، و  نگذارید خیالات باطل آنان واقعیت را لمس کند ، پس بشتابید و دین خویش را نسبت به قوم خویش ادا نمائید در غیر آن فردا دیگر دیر خواهد بود و پشیمانی ببار خواهد آورد و همیشه این وصیت سالار سترگ قوم ، رهبر فرزانه و فقید ، شهید وحدت ملی افغانستان استاد شهید عبدالعلی مزاری (رح) سرلوحه زندگی تان قرار دهید ، و شاعر آن را چنین به نظم در آورده است :

    بیرارو رفته رهبــر گفته درمــو       که یک جای جم شوید از هر سو هر سو

           نگویید غـــزنی چی یا کی مــزاری        نه بهــسود و دیزنگــی و مالــستو

           هزره هر جای بشـه پگشی بیـراره       از جاغـــــــــوری گــــرفـته تا ارزگو

           خـدارا از جـــــــدایی ها بترســید        گمیــــه جور بغــــــل و سر د زانــــو

عطا محمد و دشمنی عریان با هزاره ها

محمد جعفر عطايي   

17 آذر 1385

عطا محمد والی بلخ احتمالا تنها قوماندان دوران جنگ است که کماکان چون دوران جنگ بر مزار حکومت می کند. هم تفنگ بدوشانش را دارد و هم دستگاه ترور و وحشت اش چون دوره های پیشین فعال است. هر از گاهی در بلخ واقعه ای خلق می کند و بلوایی می سازد.

اخیرا از شهر مزار شریف خبر می رسد که کمیسیونی موظف شده است تا سرک های شهر را نامگذاری کند. ریاست این کمیسیون را آقای مهرآیین از فرهنگیان مزار شریف به عهده داشته است. به صورت روشن هر کاری در افغانستان بدون کمی و کاستی و یا تفاوت سلیقه ها و اختلافات نظری نیست. اما در کار این کمیسیون نمونه هایی یافت می شود که نه کمی و کاستی طبیعی و تفاوت سلیقه و نظر، بلکه دشمنی عریان با مردمانی است که اگر هزاران سال در ولایت بلخ نزیسته باشند، ساکنان چند صد ساله این دیارند.

این کمیسیون ظاهرا فرهنگی دو سرک را در مناطق هزاره نشین کارته وحدت و علی چوپان شهر مزار شریف به نام عبدالرحمان جابر و گل محمد خان مومند نامگذاری کرده است. و در کنار این گویا نامی از شخصیت های معاصر و تاریخی جوامع ازبیگ و ترکمن هم به چشم نمی خورد.

دشمنی عطا محمد با هزاره ها و ازبیگ ها و ترکمن های شهر مزار شریف بر کسی پوشیده نیست و چندین بار این دشمنی در سرحد رسانه های بین المللی هم کشیده شده است اما تداوم این سیاست خصمانه از سوی والی بلخ و سکوت دولت مرکزی در قبال اعمال او نه تنها ولایت بلخ را بسوی آشوب و تنش می برد بلکه در سطح کشور نیز ثبات نیمه بند فعلی را آسیب می رساند. به خودی خود نامگذاری دو سرک به نام منفورترین چهره های تاریخ افغانستان شاید چندان مهم نباشد، اما اهدافی که در پشت این سیاست ها نهفته است نباید از چشم دلسوزان به افغانستان به دور بماند.

در این میان شاید بعضی توجیه کنند که عطا محمد تلاش کرده است تا از تمام اقوام نامی بر سرک های شهر مزار باشد. اول این توجیه دچار این مشکل است که آیا واقعا جامعه پشتون تا به آن سرحد از ارزش های انسانی تهی و دچار قحط الرجال هستند که باید با نام امیر عبدالرحمان و گل محمد خان مومند نمایندگی شوند. مثلا اگر نام چند شاعر پشتون بر سرک مناطق هزاره ها مانده می شد احتمالا نه تشویشی خلق می کرد و نه جای چندانی برای اعتراض می گذاشت. در کنار این مگر در همین شهر در سال گذشته نبود که عطا محمد مکتب امیر علی شیر نوایی را به نام خود تغییر نام داد. چطور است که در مزار شریف جایی برای امیر علی شیر نوایی نیست و چهره ای چون عطا محمد - که تنها افتخارش استادی در میادین بازی والیبال است - بر علی شیر نوایی ترجیح داده می شود، اما در همین شهر فعلا دو نام زشت تاریخ افغانستان را به زور علم خانه های مردم ساخته اند. اگر این بیماری حاد و کشنده قومی در وجود باند عطا محمد نیست، پس چه توجیه دیگر دارد؟ اگر این دشمنی عریان عطا محمد با هزاره ها، ازبیگ ها و ترکمن ها نیست٬ دیگر چه انگیزه ای می تواند داشته باشد؟ خالی کردن شهر از نام و روح نوایی ها و جایگزین کردن آن با نام سرداران جنایت و چپاول اگر خود جنایت و خیانت و شرم نباشد می تواند بیانگر حاکمیت ذهنیت جنایتسالار بر ولایت بلخ باشد. ذهنیتی بیگانه با ارزش های انسانی که خوی جنایت پرور دارد. عطا محمد چشم دیدن نام بزرگان خادم فرهنگ انسانی را ندارد اما نماد های جنایت و خیانت در فرهنگ بشری را ستایش می کند. این بیگانگی با فرهنگ انسانی و صمیمیت با فرهنگ جنایت اگر شایسته ی عطا محمد است، به صورت روشن شایسته ولایت بلخ با پیشینه ی درخشان تاریخی اش نیست. 

باند عطا محمد در مزار گویا با این رفتار ها درصدد ایجاد خصومت میان هزاره ها و پشتون نه تنها در سطح ولایت بلخ بلکه در یک مقیاس گسترده تر هستند. و چنین به نظر می رسد که آنان می خواهند با عصبانی ساختن هزاره های شهر مزار شریف، آنان را در تقابل با مجامعی در ساختار حاکمیت بکشند و نوعی خوش خدمتی به کسانی چون جبار ثابت نشان دهند که فعلا با عطا محمد به نحوی درگیرند. در نهایت در پشت پرده هرچه باشد، ثمره این سیاست ها برای افغانستان تجربه شده و روشن است. اگر جمعیت اسلامی و اتحاد سیاف از دشمنی سه و نیم ساله خود با هزاره های غرب کابل دست آوردی مثبت گرفته اند، عملکرد کنونی عطا محمد و جمعیت اسلامی در بلخ می تواند نمونه دوم باشد. اما آنچه همه به یاد دارند٬ در گذشته قربانی اصلی اینگونه سیاست کردن در گام اول خود جمعیت اسلامی بوده است. همانگونه که اینک اگر نام عبدالرحمان چشم هزاره ها را هر روزه آزار می دهد، تاجیکان قربانی نخستین سیاست های فاشیستی گل محمد خان مومند بوده اند. علم ساختن نام گل محمد خان مومند در مزار شریف از سوی کسانی که خود داعیه نمایندگی از جامعه تاجیک را دارند، اگر دردآور نباشد، یادآور طنز تلخ به بالا تف کردن است.

تمام کارنامه های والی بلخ نشان می دهد که جمع بزرگی از ساکنان ولایت بلخ در اداره این ولایت نمایندگی نمی شوند و اداره این ولایت در دست یک باند تنگ نظر و عقده مند است. این در حالی است که حکومت مرکزی مهمترین رسالتش را نهادینه کردن دموکراسی در کشور می داند. در کنار این دولت بار ها والی دیگر ولایات را تبدیل کرده است، اما عطا محمد با تمام بی کفایتی ها و سرکشی هایش تنها والی ای است که از آغاز دولت کرزی تاکنون بر مزار شریف مطلقا حکومت کرده است و به مردم زور گفته است. در این راستا جمعی شایعه می کنند که عطا به این خاطر عزل و تبدیل نمی شود که شریک برادر آقای کرزی در قاچاق مواد مخدر است. عده ای دیگر سیاست های نفاق افکنانه و قومی عطا محمد در ولایت بلخ را در تبانی با مجامع قومگرایی در ساختار حاکمیت می بینند که درصدد انحصار قدرت با ایجاد نفاق میان اقوام هستند.

اگر حاکمیت در کابل و ولایات یک سیاست شفاف و بردبار در قبال روابط اقوام در پیش نگیرد، ثبات نیمه بند فعلی بحرانی خواهد شد. و افغانستان بار دیگر به جای اعتمادسازی میان اقوام، عرصه ی تنش های قومی خواهد گشت، بستری که همیشه زمینه ساز جنگ های دوامدار و خونین قومی در افغانستان شده است.

سکوت دیگر به صلاح نیست

همسفر برخیز و بشکن چله افسوس را         از زمین برگیر تیغ و پرچم وفانوس را

         برهمگان بسی هویدا و آشکار است که بعد از اندک گذشت  زمان از ماموریت یافتن قوماندان امنیه فعلی ولایت بامیان جنرال سید اکبر سعیدی در این ولایت ، اندیشه های خصمانه و قومیت گرانه  وی به نحو شگفت انگیزی تبارز پیدا کرد و در  فرصت اندکی چندین و چند پست کلیدی امنیتی را در این ولایت به هم اندیشه ها و همفکران خویش که همگی از قوم و تبار خاصی هستند سپرد ، البته در این موضوع نقش وزارت محترم امور داخله جمهوری اسلامی افغانستان را نیز نباید انکار کرد ، زیرا  بدون همکاری و همدستی آن وزارت محترم ، این حجم عظیم کار (تبدیلات و تغیرات در قوماندانی امنیه بامیان)  ناممکن می نماید ، اخراج چندین تن از سربازان مربوط قوم هزاره  توسط آمر امنیت قوماندانی امنیه بامیان ، که از آنها خواسته شده بود تا همانند خدمت گار شخصی در خدمت ایشان باشد و با سرباز زدن آنها از این کار از وظایف خویش برکنار و اخراج شدند ، و مثال های دیگر که همه نشان و حکایت از اندیشه قومیت گرایانه ایشان دارد و نقشه هایی را که جهت تصفیه قومی دارند در بامیان دارند به خوبی برجسته می سازد.

        اما !

             اما  جریانی که در این روز ها اتفاق افتاده است ، دیگر کارد را به استخوان رسانیده و واجبیت  یک واکنش صریح ، افشا گرانه  و بازگرداننده را می رساند ، در طول یکی از شبهای قبل ، در حدود بیش از 20 تن از مردم قوم تاجیک به قریه زرگران هجوم برده و چند باب خانه ای نیمه تعمیر شده را بدون کدام ارائه دلیل ، تخریب نموده و بر میگردند ، فردای آن روز وقتی مالکین منزل به آنان اعتراض مینمایند ، آنان با ناسزا و جواب های توهین آمیز عکس العمل نشان میدهند که این کار منجر به درگیری اندکی می شود ، بعد از دقایقی جریان از طرف تخریب کاران به قوماندانی امنیه خبر داده میشود و همان است که تعدادی از افراد خاص قوماندان و آمر امنیت به ساحه حاضر و افراد متخاصم هردو طرف را به قوماندانی امنیه بامیان می برند، اما بعد از گذشت دقایقی چند ، افراد مخرب منازل مردم از بند رها و افراد متضرر در بازداشت باقی می مانند ، و بالاخره با وساطت و ضمانت یکی از وکلای شورای ولایتی بامیان از قید آزاد می شوند ، جالب و مهم اینجاست که این مردم مظلومی که بدون ارتکاب جرمی بازداشت شده در طی مدتی که در بند بوده اند، از طرف آمر جنایت کار امنیت بامیان به انواع مختلفی مورد تحقیر و توهین قرار گرفته اند ، و به آنان بنام هزاره توهین صورت گرفته است.

       حال که کار به این جا رسیده است و دولت محلی نیز در مورد کاملا بی تفاوتی پیشه کرده است ، دیگر سکوت به صلاح نیست و حکم خود کشی را دارد ، دشمنان این مردم و این ملت از صلح جویی و وحدت طلبی این مردم به خوبی سوء استفاده کرده اند ، بناءً وقت آن است که دیگر بیش از اجازه جولان به این خیره سران بی خرد داده نشود ، بدین لحاظ در همین جا به ایشان اخطار میدهیم دیگر دست از این اعمال و خیانت های بدمنشانه شان برداشته و بیشتر از این بر ادامه سیاست های شوم شان تأکید نکنند و در زود ترین زمان ممکن به شکل مسالمت آمیزی صحنه را ترک نمایند ، در غیر آن صورت دیگر جام شکیبایی این مردم لبریز خواهد شد و آنوقت دیگر مسئولیت به دوش خودشان خواهد بود ، در این راستا حکومت محلی نیز توجه جدی باید بنماید و بیشتر از این اجازه هنر نمایی به این روباه صفتان زشت خو ندهد.

                                                      از طرف انجمن جوانان مبارز بامیان

این مقاله نمایانگر نیات شوم ملا عمر رهبر طالبان  کوچی های بی هویت    و در کل پشتون های برتری طلب می باشد بناءْ خوانندگان عزیز !

       بخوانید و قضاوت کنید و برشماست و مسئولیت تاریخی تارید تا این موضوع را برای تمام مردم آگاهی دهید.

بیانات ملا عمر که از زبان پشتو به فارسی ترجمه شده است در جمع سران کوچیها
بهار سال 1378 خورشیدی
     از خداوند بزرگ بسیار خوشحالم که یک بار دیگر با شما کوچیهای ریش سفید و وطن دوست ملاقات می کنم، و از دربار خداوند متعال آرزو دارم که همیشه شمله های ملت پشتون سرفراز باشد و هم شمله های شما پشتونهای با غیرت بلند است و آنرا بلند نگه دارید و این کار مهم مربوط به همه ملت پشتون است که رسول خدا فرموده است که آن اقوام امت اصلی و واقعی من است که اتفاق و اتحاد و برادری داشته باشند بنا بر این ما امت واقعی نبی اکرم را پشتونهای باغیرت و شجاع می دانم، ملت پشتون باید این مفکوره را داشته باشند که این وطن از پدران و نیاکان آنها با رشادت و شهامت زیاد به میراث مانده است و این وطن خانه شما ملت سرفراز پشتون است و این خانه اصلی ماست و حفاظت از اینخانه مسؤولیت تک تک پشتونها است و این کار فقط با برادری و اتحاد به سر می رسد. بنا بر این حالا وقت آن رسیده که شما کوچیهای شجاع پس دو دو یا سه ماه که طرف مناطق هزاره جات می روید و این را بدانید تنها دشمن دین و تاریخ ما مردم هزار هست، و نیز آگاه باشید که این دشمن ما دشمن بیست سال پیش نیست، حالا خیلی هوشیار شده اند و خیال نکنید که آنها دستخالی هستند. طبق گزارشاتی که به ما رسیده است در هزاره جت سلاحهای زیاد و پیشرفته موجود است روی این اساس که به شما امر می کنم:
همه کوچیها به فرمان ملا عبدالسلام آخوند کوچی و ملا محمد نعیم آخوند کوچی و ملا عبدالمالک آخوند کوچی حرکت کنند.
اسلحه از قبیل راکت و آوان و کشلاشینکف با پنج هزار جعبه مهمت در ابین بار و پالانهای شتر ها جاسازی نمایید.
با زن و بچه ها طرف دشت ناور و دره های اطراف نروید.
همه کوچیها به شکل گروپ متشکل باشند و هر گروپ از پنجاه تا شصت نفر کم نباشند و یک نفر هم به عنوان سرگروپ ایفای وظیفه کند.
هر گروپ در هر منطقه که می رسد باید نگهبان داشته باشد که اسلحه به دست دشمن نیفتد.
هر گروپ در هر منطقه که فرود می آید باید طوری رفتار نماید که ساکنین آنچا مجبوراً منطقه را ترک نمایند.
هر یکی از گروپها باید با بیسیم به هم ارتباط داشته باشند که ملا محمد نعیم آخوند بامرکز با رمز« صفر» کود اداری « 11» تماس بگیرد.
ملا محمد نعیم آخوند وظیفه اش این است که هفته ای دو روز به شخص ما گزار بدهد.
هر وقت اگر اتفاقی افتاد همه گروپها با هم مرتبط و وحدت داشته باشند تحت اداره « 11» عمل نمایند.
همه کوچیها موظف هستند به هر قیمتی که باشد زمینها را از هزاره ها تصاحب کنند.
و شما سفید ریشها این وظیفه را داریدکه دستورات ما را و همین طور گروپها را منظم و با تشکیلات به پیش ببرید و بعد از یک ماه از تاریخ حرکت به ما گزارش بدهید و تاریخ حرکت را برای شما اعلام می کنم که در بیستم این ماه است و پس از اتمام بیانات ملا محمد عمر آخوند ملا عبدالسلام کوچی و ملا محمد نعیم کوچی و ملا عبدالمالک کوچی به نمایندگی از همه کوچیهای پشتون افغانستان حمایت خود را از ملا محمد عمر آخوند اعلام نموده اند.

تلاش های وزارت داخله ، گام دیگری در جهت قومیت گرایی

      بعد از نشر و پخش مقالات و مطالب چندین که  از سیاست های شوم و قومیت گرایانه قوماندان امنیه ولایت بامیان یعنی شخص جنرال جعلی سید اکبر که رتبه جنرالی اش را   مدیون الطاف سخاوتمندانه  رئیس جمهور خود خوانده وقت یعنی پروفسور برهان الدین ربانی که رتب نظامی را همانند خیرین خیر خواه به اطرافیانش اهدا   کرد میباشد ، و سایر همباند هایش پرده برداشت ، و برای مردم   غیور، مقاوم وصلح دوست  بامیان باستان خاطر نشان ساخت که بامیان در چه وضعیتی قراردارد و چگونه دست های پلید دشمنان از وضعیت فعلی و روحیه این مردم علاقمند به امنیت وآرامش سوء استفاده می نمایند و نقشه های مخوف خویش را بطور بسیار حساب شده و مرموز به پیش می برند ، اینک دست دیگری به تلاش افتاده و برای پیشبرد سیاست های قومیت گرایانه مسیر دیگری را انتخاب کرده است ، این دست جانی کسی نیست جزء شخص خاین رئیس رحمت الله که با همکاری نزدیک وزارت داخله و عناصر ناپاک موجود در بامیان ، پلان ریخته اند تا در درون دولت بی کفایت محلی بامیان نفوذ کرده و آنوقت با   همیاری قوماندان صاحب امنیه بامیان و تیم موجود بتوانند بهتراز این ها در جهت تصفیه قومی قدم بردارند، شخص رئیس رحمت الله کسی است که سابقه فعالیت در حزب جمعیت اسلامی افغانستان را دارد و در زمان جنگ های داخلی جنایت های بیشماری را علیه مردم ملکی و بیدفاع بامیان مرتکب شده است ، در سال   1375 هنگامیکه نیروهای دولت آقای ربانی به بامیان حمله کردند این شخص یکی از قوماندانی های جنگی بوده و در چور ، چپاول ، قتل وغارت بامیان نقش مهمی را داشته است ، که همگان شاهد این صحنه ها بوده اند و با یک نظر سنجی عمومی میتوان این مدعا را ثابت ساخت. دلیل دیگری که تا حدی بر این مسئله مهر تأیید را میزند عدم حضور ایشان در بامیان است ، در حالیکه موصوف از ساکنین مرکز بامیان می باشد چه دلیلی دارد که تا حال نتوانسته است به بامیان عودت نماید ، به جز اینکه نمی تواند به خاطر خیانت هایی که مرتکب شده است برگردد. حال می خواهد به نحوی کسب قدرت نموده و با استفاده از قدرت دولتی دوباره برگرده این مردم سوار شود ، در این راستا در این روزها هیئتی از سوی وزارت امور داخله به ولایت بامیان سفر نموده است و احتمالا با والی صاحب دیدار هایی را داشته است تا بتواند نظر ایشان را در رابطه به سپردن یکی از پست های حساس و مهم دولتی به شخص رئیس رحمت الله جلب کند و از سوی دیگر این هیئت پرسش نامه هایی را در باره این شخص در بین یک عده ای خاصی ازمردم توزیع واز آنها در باره سابقه رئیس رحمت الله نظر خواهی نموده اند و می خواهند موافقت آن ها را برای آمدن ایشان به بامیان کسب کنند ، روش نظر خواهی به گونه ای است که با برنامه ای از قبل تعین شده اشخاص شناسایی شده که از قوم خاصی می باشند   به حضور هیئت فراخوانده می شوند و پرسشنامه به ایشان داده می شود و نظر ایشان گرفته میشود ، در واقع  با این کار شان می خواهند خیانت های این فرد را پوشش داده و نیز کار شان را صبغه قانونی بخشیده   و پشتیبانی مردم از این فرد را نشان دهند .

       حال سوال این جاست که آیا دولت محلی بامیان از این کار آگاهی دارد یا خیر ؟ اگر دولت این موضوع را میداند چرا در مقابل این گونه اعمال کاری را صورت نمی دهد و اگر آگاهی ندارد نشان میدهد این نوع حکومت داری کاملا از ضعف جدی برخوردار بوده و نمی تواند این ولایت را بطور شاید و باید اداره نماید که در این صورت اینگونه حکومت مورد قبول مردم نبوده و باید اشخاصی که در راس قراردارند کنار بروند تا اشخاص لایق ، با کفایت و بدون تعصب جایگزین آن ها شود .

        بعد دیگر قضیه مردم  می باشند که هیچگونه آگاهی از مسایل جاری نداشته و سرگرم زندگی عادی شان می باشند ، و به امنیت کاذب موجود دلخوش کرده اند ، حال روی صحبت ما نیز با این مردم می باشد ، تا باشد که اندکی از مسایل آگاهی حاصل نمایند و سرنوشت خویش را آگاهانه قلم بزنند و نگذارند تا باردیگر اشخاصی همچون رئیس رحمت الله   و ....  بر مسند قدرت تکیه زده و بر سرنوشت این مردم حاکمیت نمایند و همچون گذشته این مردم را در محرومیت ، مظلومیت و محکومیت نگهدارند . من از این مردم می خواهم که با اعتراض و اظهار نظر های شان تمام خیانت های رئیس رحمت الله و امثال آن را افشا نموده و جلو این اقدام خائنانه را در زودترین فرصت بگیرند.

                    از طرف انجمن جوانان مبارز بامیان

ملت شریف و بیدار بامیان !

در ریاست اطلاعات وفرهنگ بامیان  چه می گذرد؟

خدا آن ملتی را سروری داد                      که تقدیرش به دست خویش بنوشت

       به آن ملت سر و کاری ندارد                     که دهقانــش برای دیگران کشت

          این روز ها شعار دادن مد شده است ، نهاد های مختلف شعار های عجب انگیز و گاهی غیر ممکن را سر میدهند ، انگار همه   یکپارچه 180 درجه چرخش داشته اند و به یکباره می خواهند این کشور  را یکشبه همردیف کشور های جهان اول بسازند ، یکی از این شعار های بلند آوازه و دهن پرکن و عوام فریب ، شایسته سالاری و تخصص سالاری می باشد که از بدو تشکیل دولت اسلامی افغانستان ورد زبان تمام سردمداران این مملکت ویران بوده است ، اما اگر با چشم واقع بین و   بانگاه منطقی و دقیق به این مسئله نظر اندازی شود ، دیده می شود که در تمام طبقه های قدرت و در تمام رده های دولتی ، کاملا بر خلاف این شعار عمل شده است،   جهت اثبات این مدعا متوسل می شویم به یک نمونه در ولایت بامیان ، و آن ریاست اطلاعات وفرهنگ بامیان است ، همه شاهدند که آقای عبدالوکیل احمد زی در راستای شعار شایسته سالاری به جای رئیس قبلی آن ریاست به بامیان گسیل شدند ، اما بیائید نظری بیندازیم به این که بعد از تقرر ایشان در این ریاست چه بهبودی های حاصل شده است و چه ابتکارات و کارهای موثر در بامیان در عرصه فرهنگ این ولایت انجام شده گرفته است ، این بنده حقیر که   هر چه در توان داشتم به خرچ دادم تا بتوانم حداقل یک مورد کار مثبت را که آقای احمد زی انجام داده باشن بیابم اما با کمال تأسف که در تمام جریان با بن بست برخوردم ، حال که به این جا رسیدیم بیائید بیینیم ایشان چه نکات منفی دارند ، سابقا ریاست اطلاعات وفرهنگ بامیان یک نشریه ماهانه به نام سیمای بامیان داشت که گهگاهی نشر می شد اما با آمدن ایشان این نشریه نیز از نشر بازماند ، سطح علمی ایشان را که همه میدانند که با وجود اینکه پشتون است اما   بلد نیست چهار کلمه  پشتو را به درستی ادا نماید ، دری را که حتی از روی کاغذ نمیتواند بخواند ، بد تر از همه جناب رئیس شخصیست که ازنعمت شراب نوشی نیز بهره ای کامل دارد ، چرس هم که مکمل شراب و تریاک ایشان است، در ضمن این کمالات عیاشی ایشان را که نمیشود مستور نگهداشت، همه تفکرات ایشان متمرکز بر این است که در کدام محل، در کدام محفل ، در کدام جلسه ، زنان حضور دارند تا ایشان نیز   در یک چشم بهم زدن حضور بهم برسانند و کوشش نمایند تا یکی از این زنان را به زیر تور خویش در بیاورند و سایر کمالات ایشان.

       سال گذشته جناب رئیس حتی از بامیان تبدیل نیز شدند اما با مراجعه به وزارت اطلاعات وفرهنگ، دوباره با پایه محکمی که داشتند  دوباره به بامیان برگشتند .

       حال ای مردم متدین و صادق بامیان !

قضاوت را به شما واگذار می کنم ، خود تان تحقیق نمائید و در باره تصمیم بگیرید که آیا فرهنگ یک جامعه که مبین هویت تاریخی و سطح ارتقای اجتماعی آن جامعه می باشد ، لیاقت این را دارد که این چنین شخصی عنان آن را در دست داشته باشد ؟ آیا شما می پذیرید که یک شخص شرابخوار و بیگانه با فرهنگ غنی این مردم سرنوشت فرهنگی شما را رقم بزند ؟

      بناءً به این نتیجه می رسیم فقط ارتباطات و وابستگی های قومی ، سمتی ، زبانی ، مذهبی و حزبی و همچنان سیاست های متعصبانه و عامدانه دشمنان این مردم که می خواهند باز هم این مردم را در محرومیت نگهدارند و   از راهیابی این مردم به سطح بالای رشد فرهنگی ، اجتماعی ، انکشافی ، اقتصادی و علمی و ...... باز دارند ، تحت نام شایسته سالاری  به طور بسیار دقیق   و حساب شده و در عین حال خطرناک بالای این مردم اعمال می شود ،

     پس ای مردم متدین وصادق بامیان ، اگاه و هوشیار باشید ، نگذارید دوباره زیر بار ستم و استبداد  و استعمار بروید ، بیدار باشید و آگاهانه عمل نمائید ، عنان سرنوشت خویش را خود به دست گیرید و   محکم واستوار در مقابل سیاست های شوم دشمنان خویش مبارزه نمائید تا همگان به شما ایمان پیدا کنند وبه هوش سیاسی شما باور نمایند و بدانند که دیگر این مردم ، آن مردم قرن های پیش نیست . دیگر این مردم می توانند از حقوق خویش دفاع نموده و   آن را از کام شیر بیرون می آورند.

تاجیک سالار، طنزی که گویای یک حقیقت تلخ است

         خوب به خاطر دارم روزی را که جناب آقای سید اکبر سعیدی به حیث قوماندان امنیه ولایت بامیان ، از طرف وزارت امور داخله تقرر حاصل کردند ، در مراسم معارفه ایشان توسط مقام محترم ولایت بامیان ، بنده نیز در گوشه از محفل شاهد و ناظر اوضاع بودم. ایشان با ظاهری  خوش اخلاق و خوش بر خورد ، با حس وطن دوستی و روحیه خدمت به وطن در اظهارات شان حرف های را به زبان راندند که گویا جناب ایشان به راستی می خواهد به این مردم محروم و آرام و صلح دوست خدمت نماید ، اما پس از گذشت زمان ، اندک اندک ، از زیر پلو مٌلی سر برون آورد و سیمای واقعی جناب جنرال از پس پرده های دروغ و فریب ، هویدا گشت ، و بار دیگر این مدعا را که تعصبات کور و جاهلانه قوم گرایی ریشه های عمیقی در رگ رگ این سرزمین دوانیده است و به آسانی از بین نمی رود ثابت ساخت و بار دیگر به مردم یاد آور شد که نباید به ظاهر سخن ها اعتماد کرد ، باید آدم ها و چهره ها را از درون شان شناخت و به ظاهر شان هرگز نباید نگاه کرد .

       تغییرات و تبدیلات زیادی که بعد از نصب جنرال در پست های کلیدی قوماندانی امنیه بامیان رخ داده است ، به درستی مبین این حقیقت است که در پست هایی که تغییرات آمده است ، افرادی که جاگزین شده اند ، کاملا بر اساس روابط ، حزبی ، قومی ، خویشاوندی و منطقوی ، بوده و همه از قوم شریف تاجیک هستند ، از نمونه های بارز آن می توان به معاونت اداری ، آمریت امنیت ، آمریت دفتر ، مدیریت پاسپورت ، مدیر تعمیرات ،  قوماندانی های امنیه ولسوالی های سیغان ، پنجاب ،  شیبر و یکاولنگ و ...... اشاره کرد که تماماً با صاحب منصبان قوم شریف تاجیک پر شده اند آنهم از طریق ریفورم پولیس . ریفورمی که فقط معیار و ملاک آن فقط رشوه ، روابط شخصی ، حزبی ، قومی ، مذهبی و منطقوی می باشد ، نه شایستگی و لیاقت افراد ، حتی افرادی از طریق این ریفورم در پست های کلیدی معرفی شده اند که باید وقتی این عالی جنابان میخواهند از دفتر شان بیرون بروند باید دو نفر زیر بغل آنان گرفته و ایشان را به بیرون هدایت کنند (خود جناب جنرال ) .

      بناءً با توجه به این سیاست پلید و ویران گر این جنرال ستم پیشه ای به ظاهر  نیکو کار ، از وی انتظار می رود که شرایط و اوضاع فعلی بامیان را درک نمایند و به کله پوچ شان فرو کنند که آرامی و سکوت و صلح دوستی مردم بامیان ، هرگز به معنای بی تفاوتی و غفلت مردم بامیان ، نبوده و نخواهد بود بل این روحیه بر اساس مصالح علیای کشور و ایجاد وحدت ملی در کشور می باشد ، اما ، اما ، اما شکیبایی هم مرزی باید داشته باشد که دارد و این مردم هم نمی توانند این همه سیاست ها و استراتیژی های کثیف را تحمل نمایند ، روزی دریای حوصله ای این مردم طوفان زا خواهد شد و سیلاب آن عاملان ای سیاست های ویرانگر را خواهد برد .

      برخورد این مردم با اردوی ملی را هیچ کسی از یاد نبرده است ، آنگاهی که آنان با خشونت و رفتار غیر انسانی با این مردم برخورد نمودند ، و چون همه پشتون های بودند که فقط لباس طالب را از تن شان بیرون کشیده بودند و می خواستند این بار با لباس اردوی ملی بالای مردم بامیان سیاست های خویش را اعمال نمایند ، با در درک و شناخت به موقع ، آنان را در زود ترین فرصت از بامیان بیرون کردند و جلو آنان را به بهترین نحو گرفتند.

       این موضوع اما نشان میدهد که طنزی که با عنوان سالاران بامیان در یکی از وبلاگ های بچه های بامیانی ، به دست نشر سپرده شده بود و از این جنرال دو رو به عنوان تاجیک سالار یاد نموده بود ، به واقع که درست فرموده بودند و باید به ایشان دست مریزاد گفت.

     از اینرو به این پیر جنرال روباه صفت که دلش   نیز مانند ریشش دو رنگ دارد ، هشدار داده میشود که هرچه زود تر دست از این کار  کثیف خویش که با تزویر خاصی صورت میدهد ، برداشته و در سیاست های خود تجدید نظر نماید ، و گرنه ، وگرنه ، وگرنه هستند کسانی که در مقابل این استراتیژی و تعصبات پلید ، حضرت جنرال تاجیک ، قد بر افراشته و چهره ای سیاه و تاریک و قلب تاریک اندیش شان را بر ملا ساخته و وی را به نحوی به سرزمین آبایی ایشان (کوهستان های بدخشان که از دنیای انسان ها فاصله های چندین ساله دارد ) راهی نماید که دیگر هنگام خواب نیز صورت نازنین و ریش دورنگ را به سوی بامیان این سرزمین شیران هزارستان و خطه خونین مقاومت، بر نگرداند.

                                                                           از طرف اتحادیه جوانان بیدار بامیان (اجبب)

اجلاس بن پایان، یا تداوم بحران؟

روح الله روحانی   28 تیر 1386

(انحصار تاریخ، تاریخ انحصار)

هر چند كه كشور افغانستان در سال 1858م بر اساس معاهده ي پاريس رسما از ايران جدا شد، اما فراهم آوری زمينه ها، و مقدمات استقلال آن به سالهاي  1747م بر ميگردد.

(در سال 1747 م 1160 - ه ق نادر شاه توسط يكي از روساي قزلباش در قوچان به قتل رسيد، در اين هنگام احمدخان ابدالي كه يكي از سرداران نادري بود و چهار هزار افغان را تحت امر خود داشت در همان شب به سوي قندهار بازگشت. احمدخان ابدالي پس از ورود به قندهار شوراي لويه جرگه تشكيل داد و به عنوان پادشاه انتخاب گرديد.)1

از بدو تاسيس و نامگذاري اين كشور به نام افغانستان همواره سياستهاي دولت قومي و عموما مبتني بر تبعيض و انحصار بوده و قدرتهاي سياسي اقتصادي و فرهنگي عمدتا در انحصار قوم خاص بوده است، نه تنها افراد ديگر اقوام از مزاياي شهروندي برخوردار نبوده اند بلكه در برخي از دوره هاي تاريخي اعمال چنين سياستهايي منجر به اخراج، نسل كشي و اشغال سرزمينهاي آنان شده است.

اوليوار روا پژوهشگر مسائل افغانستان مينويسد:

(دولت افغانستان در قرن 18 م با تبلور يك كنفدراسيون قبيله اي در يك رژيم سلطنتي موروثي تشكيل شد.احمدشاه از طائفه ي سدوزایي و از قبيله ي پوپلزايي در سال1747م كنفدراسيوني از قبيله ابدالي را كه بعد دراني شد براي فتح فضاي ميان ايران و شبه قاره ي هند بدنبال خود براه انداخت).2

ازآنجاي كه دولت ها در افغانستان همواره در انحصار قوم و بعضا خاندان خاصي بوده اند هميشه حافظ و مدافع همان قوم خاص بوده، و با ابزارهاي در دست داشته ديگران را از دستيابي به منافع ارزشمند قدرت، ثروت، و معرفت محروم نگه داشته اند، و با روا داشتن تبعيض هاي نارواي نژادي سعي ورزيده اند با زور و اجبار به قلع و قمع گروه ها و اقوام دیگر پرداخته، و تمايزات فرهنگي آنان را نابود نمايند.

(قبايل افغان بويژه دراني ها، و غلزايي ها قدرت مركزي را دست نشانده ي خود ميدانند، به عبارت ديگر قدرت مركزي وكالت دارد كه فتوحات مشترك آنها را سرپرستي كند و منافع مادي و معنوي بدست آمده را ميان آنها توزيع كند.) 3

با توجه به خصوصيات رفتاري، و رواني اين اقوام و محيط زندگي بسته و عشيره اي مملو از تعصبات كور نژادي و قومي که بارنت روبین از آن بنام گنجینه سنت های کهن یاد می کند، اكثراً افراد آنان خشن و جنگجو هستند و همواره محيط زندگي پرتنش و ناآرامي را داشته اند، به همين لحاظ هميشه به لشكركشي ها و جنگهاي طولاني در بين خود و ديگران دامن زده اند و هر آنکه کشتار بیشتر و بهره برداری بیشتر داشته است قهرمان افسانه ای این جنگ ها خوانده شده، و بر دیگران هم تحمیل شده است که باید از آنان به عنوان بابا، پدر و... یاد کنند. این در حالیست که تمامی گروه های قومی خصوصا هزاره ها  هيچگاه از گزند تجاوزات آنان و جنگهاي ناخواسته با آنان در امان نبوده اند.

این روند تاکنون هم ادامه دارد و ما همچنان شاهد درگیری ها، سرقت ها، کشتار مردم، ماموران دولتی، سربازان ارتش و... در این مناطق هستیم و سوگمندانه تر اینکه دولت و نیروهای ائتلاف هم از مهار این درگیری ها و یافتن راه حل مناسب برای آن عاجز اند و هر روز بر میزان ناامنی ها بیشتر افزوده می شود.

 واقعیت این است که ریشه تمامی مشکلات کشور در زیاده خواهی ها وفزون طلبی های عده ای کوته فکر و تنگ نظر نهفته است، و تا زمانی که آنان دست ازین تفکرات کهنه و قرون وسطايی مبتنی بر برتربینی نژادی بر ندارد، افغانستان همچنان دست خوش جنگ ها و نزاع های داخلی خواهد بود و کابل همچنان تاریک ترین پایتخت ویرانه های جهان.

متاسفانه در زمان زمامداری برهان الدین ربانی که مسئله ی نظام فدرالی از سوی یکی از رهبران جهادی برای برون رفت از بحران جنگ در آن زمان مطرح شد مورد بی مهری قرار گرفت و جنگ همچنان تداوم یافته و هست و بود مردم ما را به نابودی کشاند.

بار دیگر در لویه جرگه های اخیر هم وقتی این مسئله از سوی برخی نمایندگان مطرح شد، توجهی به آن صورت نگرفت و از کنار آن بی سر و صدا گذشتند.

به هر حال شواهد و قرائن نشان می دهد که برخی در افغانستان هنوز هم به رویاهای گذشته ی شان می اندیشند و این بزرگواران حتی قادر به مهار کردن اختلافات خاندانی و داخلی خود شان هم نیستند چه رسد به اینکه مشکلات کشوری مانند افغانستان را حل و فصل کنند. آیا وقت آن نرسیده که چاره اساسی برای برون رفت از بحران های چندین ساله ی وطن اندیشیده شود؟

(جنگهاي سنتي افغانستاني ها را جامعه شناسان و افراد نظامي بريتانيا عمدتا در ميان قبايل پشتون مشاهده و مطالعه كرده اند. غلزايي ها و پشتونهاي مشرقي يك سنت طغيانگري و خشونت دارند كه ديگر گروههاي قومي توان مقابله با آنها را تا زمان تجاوز ارتش سرخ در سال1979 نداشتند.)4

اين زمينه هاي دروني و حمايتهاي بيروني از اين اقوام باعث شد كه تاريخ سياسي افغانستان سراسر انحصار، تبعيض، بي عدالتي و حق كشي ها باشد. البته ناگفته نبايد گذاشت كه پس از دوران عبدالرحمن وضع اندك اندك بهبود يافت و در زمان امان الله خان بسياري از محدوديت ها برداشته شد اما به هر حال از سال 1747تا 1978 م كودتاي كمونيستي سياستهاي تبعيض آميز دولتي نسبت به اقوام غير پشتون با توجه به خصوصيات رفتاري و رواني شاهان و زمينه هاي داخلي و خارجي با فراز و نشيب ها، و شدت و ضعف ها همچنان ادامه داشته است.

 (همه كوشش هاي تاريخي دولت افغان معطوف به اين هدف بوده كه با زيرو رو كردن ارتباط خود را از پيرامون به مركز بكشاند ولي دولت هرگز ازآنچه مبنا و اساس مشروعيت اوست گريزي ندارد حتي آنگاه كه كاملا به شكل دولتهاي غربي نزديك مي شود باز هم دولتي است قبيله اي و تاريخ دولت افغان از 1747 تا به امروز روايت كوشش هايی است كه براي دستيابي به خود مختاري در مقابل قبايل از خود نشان داده است).5

آنچه که امروز در مناطق جنوبی کشور میگذرد چیزی جز تکرار تاریخ و تداوم همان درگیری ها و نزاع های قومی نیست، که دولت مردان ما برای سرپوش گذاشتن بر ناکار آمدی مدیریت شان به فرافکنی پناه می برند و این و آن را متهم به دامن زدن به این درگیری ها مینمایند.

استقلال يك رويا

در اينكه افغانستان به عنوان يك كشور مستقل و يك كليت رسمي عمري حدود سه قرن را دارد و در طول اين مدت با وجود تجاوزات و اشغال هاي متعدد كماكان به عنوان يك واحد سياسي مستقل شناخته شده است هيچ شكي نيست و اين واقعيت بر هيچ كس پوشيده نيست.

اما آيا مردم و آحاد ملت افغانستان طعم شيرين و گواراي استقلال واقعي را چشيده اند و آيا آنان توانسته اند بعنوان شهروندان اين كشور در تحولات كشور شان نقش اساسي داشته باشند و تصميم گيرندگان واقعي و مستقل براي تعيين سرنوشت خود و كشورشان باشند؟ و آيا دولتهاي بوجود آمده در افغانستان دولتهاي كاملا مستقل و بدون هيچ گونه وابستگي خارجي بوده اند؟

بايد زمينه ها و عوامل جدايي و استقلال افغانستان از ايران را در كشمكشهاي سياسي دو ابر قدرت وقت انگليس، و روسيه جستجو كرد تا خواست و اراده ي ملت و مردم افغانستان.

دولت انگليس براي محدود ساختن راههاي نفوذي به هند به خاطر جلوگيري از حملات احتمالي خارجي كه معمولا از طريق افغانستان صورت ميگرفت تلاش نمود تا سرزمين افغانستان را از ايران جدا و با تشكيل يك دولت وابسته به خود از آن به عنوان دژ محكم و مقاوم در برابر حملات زميني استفاده كند و از اين رهگذر حضور خود را در هند مقاومتر و گسترده تر نمايد. خصوصا اينكه انگليس از حضور و نفوذ اجتماعي و معنوي ايران در افغانستان واقف بود و هرگز نمي خواست كه اين روند ادامه يافته و به سرزمينهاي هند هم كشيده شود.

آقاي جان سي گريفي در اين مورد مي نويسد:

(نفوذ ايران در افغانستان هميشه مسلم بوده است و مهاجميني كه به افغانستان يورش آورده اند همواره تحت نفوذ ايران بوده اند. نفوذ ايران هنوز هم اساس زندگي افغانها را تشكيل مي دهد و اين نفوذ قطعا به اندازه اهميت و نفوذ دين اسلام در اين سرزمين است).6

هر چند كه بعدها دولت محمد خان سعي داشت مستقل بماند اما ناگزير با انگليسي ها كنار آمد و به هر حال دامنه هاي قدرت و نفوذ انگليس در افغانستان روز به روز بيشتر شد، پس از امضاي معاهده گندمك (1879)انگليس در كنار كنترل مرزها و اخذ تضمينهاي تجاري و ... امتياز اداره كردن سياست خارجي كشور را نيز به دست آورد و به اين ترتيب در كليه امور داخلي در سرتاسر كشور تسلط يافت.

(در پايان جنگ دوم انگليس و افغانستان در 26 مه 1879 م عهدنامه صلحي به نام (معاهده گندمك) بين انگليس و افغانستان امضاء شد طبق اين عهدنامه انگليس وضع لشكركشي خود را در افغانستان مستحكم كرده، كنترل گردنه هاي خيبر ميتيني، بخشهاي سيبي، پيشين و كرم را بدست گرفتند و نمايندگي هاي مختار رسمي در افغانستان برقرار ساخت و در مناطق حساس مرز افغانستان ماموريني گماشت تا مراقب اقدامات روسيه باشند سپس در افغانستان تخصيص  هاي تجاري و امتياز ايجاد يك خط تلگرافي به خصوص امتياز اداره كردن سياست خارجي را بدست آورد به اين ترتيب انگليسي ها در كليه امور داخلي و سرتاسر آن تسلط يافت)7

در دوران عبدالرحمن كه به درخواست انگليس او سياست بيطرفانه در جنگ جهاني اول را داشت از انگليس خواسته بود كه پس از پايان جنگ استقلال كشورش را كاملا به رسميت بشناسد اما او پيش از آن كه به توافق علني و صريحي در اين زمينه دست يابد به قتل رسيد).8  متاسفانه او در داخل كشور با حمايت و درخواست انگليس بخش عظيمي از مردم هزاره جات را كه در جنگ ها و مبارزات عليه انگليس نقش فعال داشتند قتل عام و نابود نمود. مورخین تعداد کشته شدگان را 62% نقل کرده اند. پس از او امان الله خان جنگ سوم با انگليس را آغاز نمود و بالاخره در 1921 م توانست استقلال سياسي افغانستان را از انگليس بگيرد. هر چند كه در اين برهه از تاريخ برگ زريني از تاريخ كشور ورق خورد اما او در برگشت از سفرهاي اروپايي اش برنامه ها و رفرمهايي را در دست گرفت كه نه تنها اجراي آنان خواست و اراده ملت افغانستان نبود بلكه برنامه هاي اربابان غربي او بود كه بايد در افغانستان تطبيق و تحليل ميشدند و از همين رو مخالفت هاي همه جانبه ملي را در پي داشت و اين خود به شهادت تاريخ از اشتباهات بزرگ او در تاريخ افغانستان بود.

در گذشته مردم افغانستان همواره محكوم، مظلوم و تحت ستم شاهان و حاكمان تحت الحمايه خارجي بوده اند، و اين حكومتها و حاكمان دست نشانده با تحميل خواسته ها و غرايز شان بر ملت نه تنها نقشی براي ملت در تعيين سرنوشت كشور قايل نبوده اند بلكه در برخي موارد با حمايتهاي خارجي مردم را به توپ و تانگ بسته اند.

از اشغال رسمي افغانستان توسط ارتش سرخ در زمان زمامداري كمونيست ها كه بگذريم يكي از عوامل مهم و اصلي در ناپايداري حكومتهاي جمهوري داود خاني و كمونيستي و بالاخره حكومتهاي اسلامي مجاهدين و طالبان عدم استقلال واقعي و تحت الحمايه بودن خارجي آنان بوده است.

حرف آخر اينكه جنايات شاه سنتي افغانستان عبدالرحمن، روشنفكر كمونيست حفيظ الله امين و بالاخره امير المومنين، اسپين ملايك، ملا محمد عمر همه و همه با وجود زمینه های داخلی، ريشه در بيرون مرزهاي افغانستان نیز داشته اند كه همواره قدرتهاي خارجي با آلت دست قرار دادن عده اي رياست طلب و كوته فكر سعي ورزيده اند افغانستان را در چنگ خود داشته باشند و بر منابع اقتصادي فرهنگي و سياسي منطقه دست رسي داشته باشند.

دولت چو به فكر خويش تشكيل شود       ناچار نفوذ غير تقليل شود

با فكر خودت اگر نگردد تشكيل               بر آن نظر خارجه تحميل شود

فرخی یزدی

 عدالت گمشده در پيچ و تاب دستارها و كراوات ها

با آن كه اسلام دين عدالت، صلح و برابري است مردم مسلمان افغانستان تنها چيزي كه هيچ اثري از آنرا در زندگي خويش حس نكرده اند اسلام و عدالت آن بوده است. شاهان و اميران اين كشور كه خود را ظل الله، اولي الامر مسلمين، و وارثان خدا بر مردم معرفي مي كردند و عده اي از علماي دربار هم حاميان و توجيه گران اعمال آنان بودند. متاسفانه در چنین وضعی روز به روز بر ميزان بي عدالتي و ظلم افزوده مي شد و عدالت همچنان در پيچ و تاب دستارها، چپن ها و كروات ها گم بود و از اجراي آن در اين سرزمين هيچ خبري نبود.

كمونيست ها با توجه به باورها و اعتقادات شان و همچنين شعارهايي كه مي دادند تا حدودي زمينه هاي حضور و سهم گيري نمايندگان اقوام مختلف و همچنین زنان را در عرصه قدرت فراهم ساختند. اما چه سود كه آنان در صدد نابودي دين - روح و جان مردم - بر آمدند و هر آنچه مخالف باورها و اعتقادات شان بودند را سر به نيست نموده و هزاران انسان پاك و مظلوم افغاني قربانيان بي گناه جنگ، تجاوز و خواسته هاي شوم سلطه طلبان تاريخ شدند.

سالهاي جهاد مقدس مردم افغانستان كه در آن اقوام و اقشار مختلف دوشادوش هم، مساويانه و برادروار در سنگرهاي مقاومت به مبارزه ميپرداختند فرصت و زمينه بسيار خوب و استثنايي بود براي از بين بردن ديوارهاي انحصار، تبعيض، بي عدالتي و ...بود، كه پس از پيروزي در پرتو اسلام دين صلح و عدالت و برابري گذشته ها را فراموش كرده و زندگي نويني را بدور از تبعيضها و بي عدالتيها آغاز مي نمودند .اما همانطوريكه با تشكيل مرزهاي جغرافيايي افغانستان با توافق روسيه و انگليس در قرن هجدهم و ورود افغانستان به مرحله دولت - ملت وضعيت اجتماعي افغانستان آمادگي ورود به چنين مرحله اي را نداشت و بعدها با اعمال سياستهاي نادرست و تبعيض آميز دولت ها نه تنها افغانستان هرگز وارد چنين مرحله اي نشد بلكه روز به روز بيشتر از پيش زمينه هاي گسست اجتماعي، تفرقه و جدايي و حتي خصومت و دشمني ميان اقوام ساكن اين سرزمين فراهم شد. اين بار هم با توجه به اين پشينه تاريخي و ذهنيت باقي مانده از آن دوران مردم افغانستان كجا مي توانستند شاهد يك معجزه در كشورشان باشند و به اين راحتي شاهد پايان يك بحران عميق و بزرگ تاريخي باشند.

تجربه تلخ جنگهاي خانمانسوز داخلي، مديريت شديدا ناكارآمد فرماندهان جنگ و تلاشهاي ناكام طالبان براي تصفيه كامل نژادي در افغانستان به وضوح نشان داد كه تبعيض، انحصار، بيعدالتي و قوم سالاري از عوامل اصلي بحرانهاي عظيم ملي است كه ريشه در اعماق تاريخ چند صد ساله اين سرزمين دارد و با تعويض دستار، لباس، كلاه و چپن حل شدني و پايان يافتني نيست بلكه به پلان ها و طرحهاي جامع، كلان و دراز مدت، عزم و ارادة ملي، حمايت همه جانبه و از همه مهمتر صداقت، ايثار و فداكاري همگان نيازمند است.

اجلاس بن و تداوم بحران آفرینی

پس از روی کار آمدن نظام جدید و تدویر اجلاس بن و مخصوصا عبور از کانال وحشت جنگهای خانمان برانداز چندین ساله، انتظار همگاني اين بود كه نخبگان و فعالان عرصه سياست در افغانستان بيش از هر زماني ديگر با تكيه بر عناصر ارزشمند خرد، تعقل، علم باوري و درك درست واقعيتها و عينيت هاي جامعه افغاني گامهاي محكم و استواري را براي ايجاد زمينه هاي انسجام و وحدت ملي و مبارزه بر عليه ظلم، بي عدالتي و تبعيض و انحصار بردارند.

زيرا پايه و اساس رشد و بالندگي هر جامعه بر وحدت و وفاق استوار است و اين مهم تا زماني كه حداقلي از همگرايي ميان افراد و اقشار جامعه بوجود نيايد و يك هويت جمعي شكل نگيرد دست يافتني نيست.

(وفاق اجتماعي موجب ثبات سياسي، تعاون، امكان پيش بيني رفتارهاي اجتماعي ظهور اعتقاد همكاري و مشاركت اجتماعي، توسعه مصونيت فرهنگي و كاهش شكاف بين اخلاق نظري و عملي و تقويت اجتماعي مي شود.) 9

حضور نمايندگان اقوام، احزاب و اقشار مختلف مردم در اجلاس بن سهم گيري فعال و ادامه حضور آنان در كابينه هاي دولت موقت و انتقالي، دادن حقوق و امتيازات نسبتا عادلانه تر به اقوام مختلف در قانون اساسي كوشش هايي در جهت ايجاد زمينه هاي مشاركت همگاني و فراگير در عرصه هاي مختلف سياسي اقتصادي فرهنگي و نظامي بود و خصوصا انتخابات رياست جمهوري و پارلمانی گام های بس ارزنده و مهمي است كه در راستاي فراهم آوری زمينه هاي انسجام و وحدت ملي برداشته شده است حداقل اين حوادث بيانگر اين واقعيت است كه عده اي ولو تعداد محدودي از نخبگان و فعالان جامعه ما درصدد يافتن راه حل هاي كارآمد و مفيد براي برون رفت از مشكلات و بحرانهاي ديرينه جامعه ما است، اما تعداد اين نوع افراد كه داراي نگرش ملي هستند بسيار كم اند و در مقابل گروه ها، و كساني كه آرمانهاي قومي و محلي دارند و از كانالهاي مختلف تغذيه ميشوند بيشمارند.

از تحولات مثبتي كه در اين چند سال مهربان در افغانستان به وقوع پيوست اكثر مردم راضي و از ادامه اين روند كاملا حمايت ميكنند، اما در كنار اين تحولات و فعاليتهاي مثبت انجام گرفته حقايق تلخ پيدا و پنهان ديگري هم هستند كه به صورت گذرا و خلاصه آنان را مرور و سپس نتيجه گيري خواهيم كرد.

ادامه تلاش براي انحصار قدرت

در اجلاس بن عده اي هرگز نتوانستند بپذيرند كه بايد به حقوق ديگران احترام گذاشت و پاي سندي كه بر اساس آن به اقليتهاي قومي غير پشتون حقوق و امتيازات نسبتا عادلانه و زمينه هاي سهمگيري آنان در عرصه قدرت در نظر گرفته شده بود را امضاء كنند و لذا اجلاس را به عنوان اعتراض ترك كردند. *

آنچه كه در طول اين چند سال مهربان در مورد کسانی مانند محمد محقق، عبدالرشيد دوستم، عطا محمد، اسماعيل خان، محمد قسيم فهيم، يونس قانوني، و اتفاق افتاد، همه و همه بيانگر تلاشهاي سازمان يافته براي حذف فرماندهان غير پشتون از عرصه قدرت است. اين فرماندهان با اينكه در پروسه شكست طالبان و تقويت افغانستان پس از جنگ تلاشهاي بسياري كرده اند، آنان به بهانه ها و عنوانهاي مختلف مانند جنگسالار و بر هم زنندگان وحدت ملي - حربه هاي تاريخي براي حذف و سركوب ديگران - و... از قدرت كنار زده مي شوند و به جاي آنان از طالبان - قاتلان و دشمنان مردم افغانستان، مافياي قاچاق و توليد مواد مخدر و برهم زنندگان امنيت جهاني- به عنوان طالبان ميانه رو (جنايتكاران ميانه رو!) رسما دعوت به عمل مي آيد و در دولت سهم دار مي شوند. همچنین از كمونيستهاي سابق پشتون براي سهم گيري در دولت و ايجاد نهادهاي جامعه مدني رسما دعوت به عمل مي آيد كه به عنوان نمونه به فعاليت حزب جنبش ملي صلح به رهبري شهنواز تني در نوزدهم جوزا برابر با 8/6/2004و حضور برخي از كمونيستهاي سابق در بعضي از وزارت خانه ها و ادارات دولتي اشاره كرد. 10

محمد محقق بخاطر كرنش نكردن در برابر خواسته هاي حلقات ذينفوذ بر رييس دولت از عرصه قدرت و سياست كنار زده ميشود. با اينكه وزارت معارف يكي از وزارتخانه هاي نسبتا موفق دولت انتقالي بود اما وقتي آقای قانونی براساس حق مشروع و قانوني اش خود را براي احراز پست رياست جمهوري كانديدا و در انتخابات شركت ميكند و طبعا برنامه ها و اجرائات دولت را مورد انتقاد قرار می دهد مورد بي مهري قرار ميگيرد و آقاي كرزي در جملاتي با اشاره به او چنين اظهار مينمايد: (... نمايندگان مجاهدين كساني نيستند كه مليونها دالر پول ملت را در بانكهاي غربی به حساب شخصي شان ذخيره كرده اند....)

اين در حالي است كه نه تنها از سرنوشت بخش عظيمي از ملياردها دالر كمك جامعه جهاني به مردم افغانستان هيچ خبري نيست بلكه هيچ نهاد دولتي و يا غير دولتي خود را مسئول و پاسخگو در برابر ملت نميدانند، و متاسفانه اقدامات سازنده ي داكتر رمضان بشردوست و افشاگري هاي او باعث طرد شدن ايشان از كابينه شد .اميدواريم ايشان و افراد مانند او همچنان در عرصه ي خدمت رساني به جامعه ي محروم افغانستان فعال و پيشرو باشند. همچنين اسماعيل خان که کوشش های زیادی در بازسازی هرات داشت، دولت مبارزات مستقيم و غير مستقيم عليه او را آغاز نموده و با راه اندازي تبليغات سوء و سمپاشي عليه او در صدد مخدوش ساختن چهره او و نهايتا حذف كامل او از عرصه قدرت در كشور است همين سياست در مورد ژنرال كار كشته ازبیك عبدالرشيد دوستم، عطامحمد، محمد قسيم فهيم و ساير فرماندهان اقوام غير پشتون نيز اعمال ميشود، و اینک قرار گرفتن وزارت خانه های کلیدی و مهم در دست گروه خاص و بویزه صیغه جدید وزیر ارشد در کابینه جدید که ظاهرا فقط با ادبیات افغان ملیتی باید قرائت و تفسیر شود و لاغیر، همه و همه گواه روشن بر عدم صداقت دولت در شعار دمکراسی، عدالت و حقوق بشر می باشد.

واقعيت اين است كه نه اين فرماندهان عوامل نابودي افغانستان اند و نه مخالفان آنان فرشتگان نجات آن، بلكه اينها تلاشهايي است كه از سوي عده اي كه مي خواهند روياهاي گذشته شان تكرار شود، و آنان تمامي منابع قدرت و ثروت را در اختيار داشته، و طبق دلخواه خويش از آنان بهره برداري نمايند، و هيچ مسوليتي را هم نپذيرند و به هيچ مقامي هم پاسخگو نباشند، نه عسكر بدهند نه ماليات و ... در يك كلام آقا و سرور ديگران باشند صورت می گیرد. اما واقعیت این است که وضع امروزه کاملا با صده های گذشته فرق دارد همانگونه که کاملا دنیای متفاوت از گذشته را داریم افغانستان هم به عنوان بخشی از این خانواده بزرگ جهانی وضع کاملا متفاوت با گذشته دارد و باید از پتانسیل های موجود در کشور برای بهبود وضع زندگی تمام شهروندان کشور بهره برداری شود.

كاناليزه شدن بازسازي به نفع قوميت خاص

هر چند که تلاش های مثبت دولت را نادیده نباید گرفت و برای دولت و دولت مردان کشور آرزوی موفقیت بیشتر درخدمت رسانی عادلانه به شهروندان محروم وطن را داریم. اما محدود نمودن بازسازي به مناطق خاص و صرف نمودن بودجه هاي ملي و كمكهاي جامعه جهاني در جهت منافع گروه هاي خاص از مسائلي است كه در دراز مدت باعث ايجاد بحرانهاي عظيم در كشور خواهد شد. گذشته از آنچه كه در قانون اساسي آمده است مبني بر دارا بودن تمام ساكنان افغانستان از حقوق و امتيازات شهروندي عادلانه و برابر اين يك اصل و قانون انساني است كه نبايد در حق كسي ظلم شود و حقي از او ضايع گردد كه اگر چنين شد بايد براي دفاع از حق و عدالت مبارزه شود، اما آنچه كه امروز تحت عنوان بازسازي صورت ميگيرد بر خلاف اين اصل است بازسازيها فقط به مناطق معینی، اختصاص مييابد. گروپهاي بازسازي آيساف از ميان تمام ولايات شمال كشور فقط در قندوز - آخرين پايگاه مقاومت طالبان در سه سال پيش و از محدود ولايات شمال كه كرزي آراء بيشتري را در آنجا كسب نمود (11)- فعال اند و ساير گروپها در كابل و برخي از ولايات جنوب و جنوب شرق - لانه امن تروريستان - مشغول فعاليت اند.

پس از يك دهه خشكسالي هاي شديد در هزاره جات و بي توجهي زياد به اين مناطق، هزارجات از این خشکسالی ها بسیار رنج می برد - همانند سالهاي آخر حاكميت طالبان- اما دولت بجاي كمك به اين مناطق و ساختن جاده هاي مواصلاتي براي ارسال امكانات غذاي، صحي و خدماتي به بهانه صعب العبور بودن و غير قابل دسترس بودن اين مناطق از اجراي هر نوع برنامه اكتشافي خودداري مي ورزد. و نکته جالب این است که دولت دستور داده تا مکاتب ولسوالی هزاره نشین جاغوری به یک سوم تقلیل یابد اگر طالب مکتب می سوزاند نتیجه کار آنان با این فرمان دولتی چه تفاوتی می تواند داشته باشد. در حالیکه این مکاتب را همه خود مردم جاغوری ساخته اند و دولت های وقت کوچک ترین توجهی درین زمینه نداشته است.

براي مناطقي كه در دوران مبارزات تبليغاتي حامد كرزي هلي كوپتر حامل او مورد شليك راكت قرار ميگيرد و هلي كوپتر بدون فرود به كابل بر ميگردد، نيروهاي ائتلاف با هدايت دولت فرودگاه مي سازد اما در مناطقي كه مردمانش - به گفته خود آقاي كرزي- جان او را بارها نجات داده اند، نه تنها از بازسازي خبري نيست بلكه در عوض او به مردم چغچران ميگويد: اميدوارم بعد از پانزده سال از روي سرك پخته اينجا بيايم!!! اين در حالي است كه سرك قندهار در اولين ماه هاي كاري دولت او آسفالت و بهره برداري مي شود.

مردم هزاره جات از داشتن ابتدايي ترين امكانات رفاهي محروم و از تامين آب آشاميدني عاجزاند اما دولت بجاي توجه به اين مردم براي مناطق جنوب و جنوب شرق كشور كه نه تنها مشكل آب آشاميدني ندارند بلكه بيش از%70 ترياك جهان از اين مناطق تامين ميشود و لانه امن تروريستان همين مناطق اند، سرك، ماركيتهاي تجاري، مكتب، شفاخانه، فرودگاه ساخته و چاه هاي عميق حفر مينمايد. وقتي كه محمد محقق به عنوان وزير پلان آغاز بكار همزمان سركهاي حلقوي افغانستان و قرار دادن طرح سرك سازي كابل از مسير هزاره جات به غرب كشور را در ماستر پلان دولت در خواست ميكند نه تنها با درخواست اش موافقت نميشود بلكه باعث اخراج او از كابينه ميشود.

در حاليكه بازسازي در شهرهاي جنوب و جنوب شرق كشور آغاز و روز به روز چهره اين شهرها عوض ميشود، در این مناطق دولت اقدام به گسترش ایستگاه های رادیوی وتلویزیونی، شبکه های مخابراتی تلفن و موبایل، انترنت، ساختن فرودگاه، مکتب و ساختمان های تجاری و همچنین بازسازی اکثر سرک های مهم حفر چاه های عمیق، سرمایه گذاری در بخش زراعت، تخصیص مبالغ ویژه برای بازسازی و... نموده است، که اخبار آنها را روزانه از رسانه های خبری می شنویم . این گونه فعالیت ها در سایر مناطق کشور بسیار کم رنگ بوده و البته این میزان در مقایسه با مناطق مرکزی اصلا قابل مقایسه نیستند.

اين بي عدالتي ها در كابل هم كاملا مشهود است در حاليكه مردمان غرب كابل از ابتدائي ترين امكانات رفاهي مانند آب آشاميدني سالم، برق، مواد سوختي و... برخوردار نيستند مناطق ديگر كابل داراي برق، تلفن، مركز گرمي، آب هاي لوله كشي شده، فضاي سبز، پارك، سركها و كوچه هاي آسفالته و... برخوردارند و جالب اين است كه چندي پيش درخبرها آمده بود كه يك كمپني آلماني سرك ها و كوچه هاي مناطق وزير اكبرخان تا كوتل باغ بالا را دوباره آسفالت مينمايد.

تفاوت مضاعف ميان مناطق غرب كابل و ساير مناطق آن و تفاوت سطح زندگي در اين مناطق خود گواه روشن بر اعمال بي عدالتي هاي فراوان در پايتخت است حتي اين تفاوتها را مي توان در بين منطقه افشار و خوشحال خان مينه كه در جوار هم قرار دارند نيز مشاهده نمود. البته گاه دولت برنامه هايي را تحت عنوان پروگرامهاي انكشاف سراسري و ساير عناوين با تبليغات وسيع و پر طمطراق راه مي اندازد كه متاسفانه همين برنامه ها هم چون بر اساس تقسیمات اداري و سهميه بندي هاي ناعادلانه و نابرابر گذشته طرح ريزي ميشود و بر اساس آن برخي ولسوالي هايي كه پنج هزار نفر جمعيت دارد هم همان امتياز را ميگيرند كه يك ولسوالي دوصد هزار نفري آن امتياز را ميگيرد.

با توجه به انبوه مشكلات و فقر و فلاكت مردم خصوصا در مناطق شمال شرقی و مركزي اين كمك ها مانند قطره اي است در برابر درياي بي كراني از مشكلات، و سوگمندانه تر اينكه هيچ اقدامي براي اصلاح اين تقسيمات نابرابر اداري– به جز يك مورد- در طول اين سالها صورت نگرفت و مردم ما هر روز امتيازات بي شماري را به اين دليل ازدست مي دهند.

خلع سلاح در هاله اي از ابهام

تشكيل يك ارتش قوي و نيرومند و تربيت پليس آموزش ديده براي حفظ امنيت و تداوم صلح پايدار در كشور از آرزوهاي مهم مردم ماست و مسلما تلاشهاي هرچه بيشتر دولت منجر به بيشتر شدن اميد به زندگي و آينده بهتر در سايه صلح و امنيت در ميان مردم خواهد شد. اما در حاليكه طالبان، القاعده و مخالفان دولت هنوز خطرهاي بالقوهي جدي بر سر راه امنيت و صلح هستند خلع سلاح كامل مجاهدين بدون جايگزيني نيروهاي جديد و خالي شدن منطقه از اين نيروها مي تواند امينت و صلح شكننده را با تهديدات جدي مواجه سازند.

از جانب ديگر حضور كمرنگ برخی از اقوام در صفوف ارتش ملي و پليس و در نظر گرفتن سهميه ده درصدي از سوي وزارت دفاع در تصميمات اين وزارتخانه براي هزاره ها و همچنين انحلال فرقه هاي نظامي گروههای مجاهدین و خانه نشين ساختن افراد و سربازان مجرب آنان، و در مقابل دعوت از طالبان به عنوان فرزندان صديق وطن براي حضور در اردوي ملي، پليس و مناصب دولتي اگر نگوييم ادامه اين روند به بروز جنگهاي داخلي منجر خواهد شد به جرئت ميتوان گفت كه صداقت دولت مردمي را كاملا زير سوال برده و بحران عدم اعتماد ملي را بيش از هر زمان ديگر دامن خواهد زد.

رهبران هزاره بر سر دو راهی

نويسنده: رزاق مامون

دو شنبه 16 ژوئيه 2007

عبدالرحمن در لباس حامد كرزي  ( تبصره اي بر بحران سازمان يافته ي كوچیها و هزاره ها در بهسود)

        فرهنگ افغانستان تجلي انگیزه ها و آرزوهاي قوم مسلط است وحتي از راه كشتاروزور به اموري انگشت صحت مي گذارد كه با ارزشهاي ذهني شده ي قوم مسلط تكثررابر نمي تابدو مشتاق آن است كه درراه ابراز وجود پيروزمندانه ي خويش،ديگران را بطور كامل براندازد و نيست كند.ديگري،درفرهنگ افغانستان نه به مثابه موجود به رسميت شناخته شده وجزِِءي از پيكر كلي به نام افغانستان،بلكه آنگونه درك ميشود كه سزاي او نيست شدن است. ديگربودن، دراين كشور، در ذات خود يك جنايت به شمار مي آيد و مكافات اين" ديگر بودن" چیزي جز نيستي نمي تواند باشد. بدين دليل است كه سرنوشت مردم افغانستان،سرنوشت شوم وتاريخ سياسي اين كشور،تاريخ هست كردنها براي نيست كردن ها،ونيست كردن ها به هدف هست كردن ها است. برآيند اين دور باطل تاريخي و پارادكس هستي ونيستي چرخش هميشگي است در نقطه صفر ونيستي مطلق. دولتي كه در درون اين فرهنگ به وجود مي ايد، اگر بتوانيم نامش را دولت بگذاريم، همه چيزش دروغين است وهرگاه دارد فريب مردم وديگر،است.آنچیزی که  رييس جمهور كرزي در بحران سازمان يافته بهسود(حمله كوچي ها به اراضي مردم هزاره) با مردم هزاره عنوان ميكند،نشات گرفته از همين فرهنگ است. او مي گويد: بگذاريد كوچي ها تا قلب هزاره جات پيش روند وشما جز قبول اين سناريو چاره ديگر نداريد،  اين گفته رييس جمهور يك معني دارد و آن اينكه ، هرگاه زودتر مناطق تان را تخليه كرده به دست كوچي ها بسپاريد.  سياست مدار كه محصول چنين فرهنگي است ميتوان با جانور قياس كرد. هزاران خانواده ي بي دفاع بي خانمان شده اند هيچ اهميت براي او ندارد. او كسي است كه فقط اميال و انگيزه هاي زيستي براوفرمان مي راند.  انكارجنون آميز ديگران به هروسيله اي؛سركوب، قتل عام كله منار ساختن،ماليات برنفوس و وارونه نشان دادن اراده ي عمومي، از نفس نا آگاه اين سياست مدار كه محصول جانوري است،سربرمي كشد.هزاران كوچي درنده خو با تسليحات مدرن وپيش رفته بالاي هزاره ها بي دفاع هجوم مي برند اراضي شان را تاراج ميكنند از آن طرف نهاد ساسي، نهادي نيست كه خادم ايدآل و آرمان مردم باشد و به عنوان عامل يك پارچگي و نگهدارنده ي الگوي وحوت بخش درجامعه عمل كند، اين نهاد يك نهاد غير فونكسيوني وعرصه حضورانسانهاي متقلب ونيرنگ بازي ميشود كه با نيش زهر آگين وگزنده ي شان پيكر اجتماع را مسموم وزخمي مي سازند، در نتيجه دولت هيولاي ميشودبا ظاهر هول انگيز وترسناك،اما باطن پوشالي. ترس از اين دولت تا آن اندازه عميق است كه رهبران هزاره كه ادعي مردمي نيز دارند؛ در برابر بحران سازمان يافته دولتي در جهت نيست كردن هستي هزاره ها، توان ابراز نظر را از دست داده اند چه رسد كه از حيثيت مردم خود بدفاع بر خيزند.هرم فرسوده وبيمار رهبري هزاره ها خودرا آن قدر ناتوان وضعيف مي بيند كه حتي قادر نيست از وضع موجود در بهسود ابراز تاسف نمايد.به راستي چه زيبا گفته است : دولت نام سرد ترين همه هيولاي سرد است وبه سردي دروغ ميگويد. واين دروغ از دهانش بيرون مي خزد كه من دولت،همان ملت هست وبه عقيده وي دولت،بت نويني است كه جاي خدايان كهن را گرفته است واكنون انسانهاي خسته از جنگ با خدايان آسماني خويشتن را افتاده در جاي بوت زميني، يا هيولاي سردي مي بينند كه به قول او:"همه چيزش دروغين است.ظاهر اين سخن رنگ وبوي انارشيستي دارد و ممكن است در باره كشورهاي كه اراده عمومي از طريق بدنه اي از قوانين مدون ونظام حكومتي مستمر ابراز مي شود، اندكي افراط آميز تلقي  گردد،اما در مورد افغانستان كه فرهنگ سياست يك فرهنگ استبدادي وحكومت بر سلطه؛خشونت،زور،فريب ودروغ استوار است،يقينا مصداق واقعي خودرا پيدا ميكند.ترديدي نبايد داشت كه بي دولتي ملازم با هرج مرج اجتماعي وسياسي است وجامعه وكشوررا بدل به يك جزيره وحشت مي كند،اما دركشورمانند افغانستان ،دولت يك نوع خودفريبي،باندضدمردمي ويايك باشگاه قومي وقبيله اي است. درست است كه دولت هاي گذشته كه تنها خون وجنايت گواه حقيقت آنها است ماهيتا با اراده عمومي ومردمي افغانستان بي ارتباط بوده اند،اما اين هم يك حقيقت است دولت كنوني نيز نمي تواند" من ملت افغانستان باشد؛هرچند جامعه افغانستان تا آنجاپاره پاره وبندبندش از هم گسيخته است كه به سختي ميتوان نام ملت را بر آن نهاد،زيرا آنجا كه ملتي هست وهستي ملي به معني واقعي آن شكل گرفته باشد،كسي به اين آساني نمي تواند اراده عمومي را پايمال كند. آنچه را كه امير عبدالرحمن بر سر هزاره آورد 62 في صد جمعييت آنرا از بين برد و فرمان تاراج اموال وداراي مردم هزاره را صادر كرد، امروز حامدكرزي آنرا مشروعييت ميبخشد.عبدالرحمن فرمان علف چر به مناطق هزاره را براي كوچي ها صادر كرد امروز حامدكرزي ميگويد بگذاريد كوچي ها تا قلب هزاره جات پيش روند.  گويا عبدالرحمن در لباس كرزي ظاهرشده است.عبدالرحمن هزاره را تا توانيست قتل عام كرد اما امروز حامدكرزي مردمي را كه در هجده هم ميزان به او راي اعتماد داد، تشويق به كوچ اجباري ميكند.هيجده هم ميزان روزي بود كه مردم افغانستان ،مخصوصا جوامع محكوم سراپا قيام كردند وپيروزي شانرا بر استبداد جشن گرفتند وبر جور استبداد رقص سماعي بر پا كردند.اما اين فرصت طلاي، همچون تابش رويايي پرزد  و پيش از پايان يافتن وقت مقرر، به نامرادي،ناكامي وشكست اراده عمومي تبديل شد. قدرت طلبان مست از شراب كهنه قوميت گرايي ،به منظور احياء خاطرات ظلمت به آراء مردم خيانت كردند.امروز جشن ورقص مردم در بهسود وشبرغان حالت عذا به خود گرفته است.هزاران فامل بي دفاع از خانه بي خانه شده اند. و هيولاهاي هزار سر در شبرغان و بهسود هستي مردمان خسته از جنگ را تاراج ميكنند .تا كنون كسي در برابر جنايت عليه بشريت و كوچ اجباري مردم هزاره از سر زمين آبايي شان، مهر سكوت را از لب نشكسته است.ريشه اصلي اين بد اقبالي تراژيك در درون هستي فرهنگي است كه در آن انسانيت تنها در قالب قومييت قابل درك است وقوميت مفهومي است مقدس تر از انسان.اگر حامدكرزي به مردم هزاره ميگويد: از شما كسي جز من دفاع كرده نمي تواند.يعني اين كه هزاره ها فاقد رهبري سياسي كار امد است.يعني اينكه شما حق زندگي در سرزمين آبايي تان را نداريد.البته كه هزاره ها درحال حاضر فاقد رهبري است . آقاي خليلي و آقاي محقق كه عنوان رهبري هزاره ها را با خود يدك ميكشند در برابر بحران انساني در بهسود مهر سكوت بر لب بسته در بي تفاوتي در برابر سر نوشت هزاره ها گويي سبقت را از همديگر برده اند .هركدام ترس از اين دارد كه مبادا خشم حامدكرزي آنان را بگيرد.اين فرهنگ نيز فرهنگي گريز از سرنوشت و تقدير گريزي محسوب ميشود .هزاره ها در گستره سياست اجتماع، نياز شديد به يك نسل سياسي دارد كه به كارسياسي ايمان داشته باشد نه معامله كثيف سياسي.متاسفانه هرم رهبري فرسوده وبيمار فعلي هزاره ها زندگي شخصي شان در تعاملات سياسي گره خورده است نه كارسياسي براي هزاره ها. اين دوشخص كه در يك ائتلاف نا ميمون با حامدكرزي قرار گرفته اند،هركدام تلاش ميكند كه در بحران انساني بهسود پيش قدم نشود زيرا منافع شخصي آن ها كه در تعاملات با حامدكرزي قرار دارد ،لطمه خواهد ديد.آنچه براي اينها مطرح است معاملات سياسي در بازي كثيف سياست فريب ودروغ دولت، نهفته است نه سرنوشت آنسانهاي خسته از جنگ . سرنوشت امروزهزاره ها شباهت بسيار به سرنوشت هزارها در زمان عبدالرحمن خان دارد.آن روز هستي فرهنگي وسياسي هزارها در معرض خطر جدي قرار گرفته بود و رهبري هزاره ها به عهده بزركان قومي قرار داشت . درآن زمان رهبري سنتي هزاره ها ،مدتي طولاني در برابر حذف ونابودي هزاره ها استاده گي كرده بودند. وبالآخره بر اثر خيانت معامله گران سياسي درون خوانوادگي از پا  در افتاده و درنتيجه 62 في جمعييت هزاره نابودوحذف شدند، امروز كه رهبري هزاره ها به عهده سياست مداران كهنه كار وروحاني قرار گرفته است، نيز در معرض خطري نابودي قرار گرفته است.رهبران فعلي در يك آزاميش تاريخي واقع شده اند از يكطرف منافع شخصي و از طرف ديگر منافع مردمي مطرح است.اساسي ترين پرسشي كه هزاره ها امروز با آن رو برو هستند اين است كه، رهبر آينده آنها چه كسي ويا كدام گروه خواهند بود؟ مردم هزاره در باره رهبري خود رويا پردازي ميكنند. رهبري كه براي پايان دادن رنج ها اي اين مردم به جنگ خدايان بر خيزد. واين هيولاي هول انگيز را نابود كند.ابوالهول استبداد در بهسود گرد نيستي مي پاشدوطاعون و ابتذال جادوي مرگ را در فضاء بهسود پراكنده كرده است .مردم به جرم حاكميت حاكمان فاسد وجبار ، مورد نفرين وخشم اهريمنان واقع شده بوده اند .جنگ هاي دايمي، فقز،طاعون هاي مكرروانواع بلا ياي زميني و آسماني چرخ حياط اجتماعي در اين مناطق را متوقف كرده بود، ريشه اي اين جنگ و خون ريزي از يك طرف و بلاياي زميني و آسماني از طرف ديگر در بي توجهي و دشمني آشكار شاهان وسياست مداراني بود كه غفلت وجهالت را پيشه خويش قرار داده  بودند. اينك نيز اينگونه شده است.طاعون،بلاياي زميني وحملات كوچي ها، هستي مردم را با خطر جدي مواجه كرده است.

                                                                                 با تشکر

                                                                               شاهین نژاد